In the wake of the 1992 demise of the posthumously-fabled Gibson Bros., three bands that were to define the garage rock and blues music underground emerged ? Bassholes, ’68 Comeback, and the Jon Spencer Blues Explosion. Of these outfits, Bassholes remained closest to the rural isolated vision of traditional American folk-blues while simultaneously taking the sound the furthest from traditional rock & roll. Formed as a duo in Columbus, OH, featuring Gibson Bros. drummer Rich Lillash and songwriter/singer/guitarist Don Howland (taking the lead on everything else), Bassholes have since reinvigorated the blues duo sound that such artists as Lightnin’ Hopkins had made so potent, and have added elements of punk, folk, and the “Old Weird America” Greil Marcus described when writing about Harry Smith’s Anthology of American Folk Music. The band has produced a prodigious amount of singles and full-length records, but it’s their albums that mark the high points of their career. Their debut album (as with most subsequent releases) was released on In The Red Records in 1992 and soon after, Lillash left the band and Howland joined up with then-19-year-old drummer Bim Thomas. The pairing proved fruitful as Thomas’ enthusiastic, seemingly free-form drumming (which was, of course, always grounded in blues and rock rhythms) provided a launch pad from which Howland could make his guitar and voice wail, weep, shout, and scream. Preferred Bassholes subject matter includes sexual and social frustration as well as the introduction of rock, folk, and blues’ fringe underlying strangeness. Howland points to the lyrics and music of such idiosyncratic country blues artists as Skip James, Blind Willie McTell, and Furry Lewis ? as well as the Ramones first album as touchstones (“There’s a menacing undertone, something not quite right, but really catchy,” said Howland). Bassholes’ records are, for the most part, extremely lo-fi affairs recorded on the cheap. But Howland still manages to get the point across. And it wasn’t lo-fi for its own sake, either. Bassholes made the best albums with the resources they had at hand, connecting folk’s one room microphone ambience with punk rock’s DIY ethics. High points in the band’s recorded output (both critically and according to Howland himself) include the albums Blue Roots, Long Way Blues, and Deaf Mix. Each of these albums feature Bassholes at their most eclectic, mixing genres, recording fidelity, instrumentation, subject matter, and voice via an expansive musical palette. Other recordings point toward

Bassholes’ punk roots and revel in a rock & roll volume, pace, and attitude. Howland calls North Carolina home and Thomas stays in Cleveland, OH, but Bassholes continue making irregular music for misfit fans of misfit music nevertheless.

Mesje D?efri Evans i Bassholes
18. 2. 2005.
Akademija
Autor: ?ikica Simi?

Ve?e pod nazivom The Real Rock’n'Roll Festival, koje je u no?i izme?u petka i subote ljubiteljima rudimentarnog roka priredio klub Akademija, bilo je vrlo uspe?no. Ameri?ki gosti Mesje D?efri Evans i sastav Bassholes su se za to pobrinuli.
Oni su dobro selekcionisanu i vrlo distingviranu publiku podsetili na ono ?to ona manje-vi?e zna, ali u ?ta je, pod naletom agresivnih i bezobraznih lokalnih medija, po?ela da sumnja: rokenrol je amalgam elektri?ne struje, ose?anja isku?enih u grani?nim ?ivotnim situacijama, ritma, gneva i odmetni?tva. Ni?ta vi?e i ni?ta manje.
Mesje D?efri Evans, koji izgleda kao me?avina Karla Marksa i Rokija Eriksona, je tokom nastupa ponudio visoko personalizovanu verziju ranog rokenrola. Izvode?i pesme ?arlija Federsa, Karla Perkinsa, Fetsa Domina i drugih, podsetio je da je osnovna tema ove muzike pravo da se bude razli?it. Primordijalni ritmi?ki sklopovi koji je njegov ruinirani Telekaster ispaljivao pretvorili su slavni beogradski podrum u spejs ?atl kojim se sasvim lepo kru?ilo u imaginarnim odmetni?kim orbitama.

Duet Bassholes, koji predvodi Don Haulend nekada?nji Evansov ortak iz slavnih Gibson Bros dana, svirao je sli?nu vrstu muzike.
Primarni rokenrol i bluz, dakle. Za razliku od Evansa oni su preko muzi?kog materijala superponirali estetski koncept koji ih dovodi u direktnu vezu sa sli?nim rok formacijama kao ?to su White Stripes i The Black Keys. Njihov jednosatni nastup omogu?io beogradskoj publici bliski susret sa najzanimljivijim segmentom aktuelne rok scene: dvo?lanim bluz bendovima koji veruju, kako ka?e D?ek Vajt, ?da pri?u treba ponovo ispri?ati?.
Na bis nastupili su Evans i Bassholes zajedno. Izveli su numere ?Bo Diddley? i ?Broke Down Engine? Blajnd Vilija Mektela. Bila je to nezaboravna egzibicija koja je mnoge u publici nagnala da se zapitaju da li se iza brade Defrija Evansa ne krije Bo Didli, odnosno iza nao?ara Dona Haulenda Kapetan Bifhart?

Don Howland (Bassholes) i Jeffrey Evans su pioniri lo-fi zvuka i imena su od velikog ugleda na nezavisnoj rokenrol sceni amerike.
Zajedno su ’85. osnovali Gibson Bros, sastav koji je zna?ajan iz vi?e razloga. Najpre, sama postava (3 gitare plus bubanj minus bas!!) bila je krajnje neuobi?ajena i na neki na?in prst u oku establi?mentu i pravilima koje je uspeo da nametne i indie sceni. Potom, muzika koju su pisali bila je uvek vi?e istra?ivanje unutar samih korena rokenrola nego poku?aj da se finalni proizvod skocka i proda. Dodu?e, od jednog obrazovanog rok novinara i profesora engleskog i istorije (Howland) i jednog talentovanog eksperta za blues/R’n'B/soul/r’billy to se i o?ekivalo. I, kona?no, Gibson Bros bili su prvi u nizu lo-fi garage rock bendova koji ?e se osmeliti i duboko zaroniti u pro?lost u potrazi za formulom dobre rokenrol zabave. Sledili su ih: Gories, Mummies, Jon Spencer Blues Explosion, Oblivians, Soledad Brothers, White Stripes i mnogi drugi.

Nakon raspada Gibson Bros Monsieur Jeffrey Evans formira ’68 Comeback nastavljaju?i da sada iz same prestonice rokenrola, Memphisa, pi?e bu?ne roots rock pesme o tipovima koji nisu uspevali da onu stvar dr?e u pantalonama, jednako kao ni jezik za zubima. Pored ovog, Jeffrey Evans propoveda i sa drugim bendovima od kojih je najzna?ajniji garage rock all-star combo – South Filthy (Jack Oblivian, Walter Daniels), ali i sam, trubadurski naoru?an akusti?nom gitarom (2001. objavio solo album “I’ve lived a rich life” za Sympathy For The Record Industry). Upravo u tom ?e se, solo izdanju, i pojaviti na ovoj zajedni?koj turneji sa starim prijateljem iz Bassholes.
Osim ?to sara?uje sa vi?e lokalnih bendova, Jeffrey je i tra?eni producent unutar lo-fi rokenrol krugova, te je producirao albume za Mr. Airplan Man, Viva L’American Death Ray Music, Fireworks i jo? uvek poslednji studijski za Tava Falcoa i Panther Burns (ovaj put The Unapproachable) – “Panther Phobia” – jedno od nesumnjivih remek-dela omalenog maestra sa ?aplin, gebl, dali itd. br?i?ima.

Monsieur Jeffrey Evans

Bassholes su formirani u Columbusu, Ohio ’92., a bend gotovo od po?etka radi u tandemu Don Howland (gitara/vokal) i Lamont “Bim” Thomas (bubanj). Howlandova fascinacija country bluesom i svim slobodnim izvedbama iste teme nije bila uga?ena raspadom Gibson Bros. Na neki na?in sada je jasno da je autoru poput njega bilo potrebno da se sam oku?a, podalje od dominantne Evansove figure. Howland je ve? imao pregr?t uvrnutih i na granici eksperimenta napisanih pesama, tako da je sa vrsnim dramerom svaka od njih mogla da se artikuli?e u jedno novo vi?enje bluesa. Karakteristi?na jeziva atmosfera i poigravanje sa bukom s jedne i po?tovanja vrednim delima omiljenih izvo?a?a od Lightning Hopkinsa do Boba Dylana, od Stooges do Joy Division i Ramones s druge strane, predstavljaju Bassholes kao autenti?an i potpuno razli?it (da ne ka?em originalan) moderan gara?ni bend. Koliko je slojevita muzika koju pravi Don Howland, uprkos redukovanoj rok postavi i odsustvu ikakvog studijskog peglanja, re?ito govore njihove plo?e i same pesme gde se mogu prona?i ve?to izme?ani tragovi country bluesa, new wavea, noisea, garage punka koji su potvr?enim Howlandovim talentom sjedinjeni u prepoznatljivi zvuk ovog benda. Kada tome dodate da su Bassholes prvi gitara/bubanj duet na gara?noj sceni (godinama pre Bantam Rooster, White Stripes ili Black Keys), te su prakti?no patentirali ovaj vid postave rok benda i uticaj koji Howland i njegova sada?nja grupa imaju na ?itavu garage blues scenu u americi, onda je valjda jasno da se radi o u najmanju ruku va?nom rokenrol sastavu.
Za one kojima ovo nije dovoljno mo?da treba pomenuti da su se u jednoj od Gibson Bros postava pojavili i Jon Spencer (Pussy Galore, Boss Hog, Blues Explosion), a i njegova madam Cristina. Na pitanje kakva iskustva nosi iz perioda ?egrtovanja u Gibson Bros i ?ta misli o saradnji sa Howlandom i Evansom, Jon Spencer kratko odgovara: “?ove?e, njih dvojica su me nau?ila svemu ?to znam o bluesu!”

Bassholes i Jeffrey Evans na ovoj evropskoj turneji ima?e 45 koncerata u 48 dana. Ova cifra mo?da ponajvi?e scedo?i o kakvom se rokenrol karavanu ovde radi.